Patronka szkoły

 

Maria Skłodowska-Curie urodziła się w Warszawie dnia 7 listopada 1867 roku. Rodzice jej byli pedagogami, ojciec, Władysław Skłodowski pracował w Warszawie jako nauczyciel matematyki i fizyki, matka Marii, Bronisława Boguska, była przełożoną szkoły średniej dla dziewcząt, mieszczącej się przy ul. Freta 16. Maria posiadała jeszcze czwórkę rodzeństwa.

W 1878 roku matka Marii umiera na trudno wyleczalną w owym czasie gruźlicę płuc, opiekę nad rodzeństwem w pełni przejął zapracowany Władysław Skłodowski. Zapewnił on prywatne lekcje swym pociechom nie będąc zadowolonym z poziomu szkół, do których dzieci uczęszczały. W 1877 roku Maria wraz z siostrą Heleną została oddana na pensję panny Jadwigi Sikorskiej do klasy III. Po roku umieszczono ją w siedmioklasowym gimnazjum rządowym. Klasę III Maria powtórzyła z powodu zbyt młodego wieku i w roku 1833 otrzymała maturę. W szesnastym roku życia Maria skończyła gimnazjum ze złotym medalem, następnie podjęła się dobrze płatnej pracy nauczycielki na wsi i stamtąd pomagała finansowo rodzinie. Trzy lata spędziła w domu państwa Żurawskich, studiowała matematykę samodzielnie, korzystając tylko ze wskazówek ojca, udzielanych jej listownie. Siostra Marii, Bronisława, ukończyła studia medyczne w Paryżu i umożliwiła naukę Marii w tymże mieście, a także zapewniła jej dom i pomoc.

W 1891 roku wyjechała ona do Paryża mając 24 lata. Studiowała na Sorbonie na Wydziale Nauk Ścisłych, codziennie dojeżdżając omnibusem do uniwersytetu, w późniejszym czasie wynajęła w pobliżu uczelni maleńki pokoik bez żadnych wygód. Często zdarzało się jej żywić jedynie chlebem i owocami, marznąć w zimie, ale nawet pomimo tych uniedogodnień okres ten zalicza Maria do najszczęśliwszych w swoim życiu. Poznała Piotra Curie, młodego fizyka, którego poślubiła w 1895 roku . Ślub Marii i Piotra odbył się w Sceaux pod Paryżem, gdzie mieszkali rodzice Piotra. Młodzi małżonkowie zamieszkali w dwóch pokojach, których umeblowanie było nader skromne, odtąd pracowali razem.

Dwa lata po ślubie urodziła się państwu Curie córka Irena, późniejsza laureatka nagrody Nobla. Pomimo mnóstwa obowiązków, Maria wybiera sobie na temat pracy doktorskiej badania nad ciałami promieniotwórczymi. Badanie te doprowadzają do odkrycia dwóch promieniotwórczych pierwiastków: polonu i radu. Przez następne lata małżonkowie pracują  nad wydzieleniem czystego radu z rudy. Sprowadzają w tym celu osiem ton smółki uranowej, robią tysiące doświadczeń. Z powodu braku odpowiedniego laboratorium pracują w zimnie i wilgoci w drewnianej szopie.

W 1903 roku otrzymują decygram czystego chlorku radu, od chwili odkrycia zaczynają być sławni i warunki materialne ulegają zmianie na lepsze, ludzie nieraz przeszkadzają im w pracy. W roku 1903 otrzymują Curie’owie nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki, a w 1904 roku rodzinie Curie rodzi się druga córka, która dostaję na imię Ewa. W wyniku nieszczęśliwego wypadku 19 kwietnia 1906 roku umiera Piotr Curie w wieku zaledwie 47 lat. Maria Skłodowska-Curie by zapewnić utrzymanie dzieciom i sobie przyjmuje katedrę na Sorbonie po mężu i zostaje profesorem. Ponownie zostaje laureatką nagrody Nobla, tym razem w roku 1911 w dziedzinie chemii za wyodrębnienie w stanie czystym preparatów radu oraz radu w stanie metalicznym.

W początkach I wojny światowej odkłada swe prace, wywozi rad i ukrywa w kasie pancernej w banku, sama poświęca się ratowaniu życia ludzkiego. Organizuje ponad dwieście sal rentgenowskich do obsługi szpitali frontowych, dwadzieścia samochodów zamienia w jeżdżące sale rentgenowskie. Po zakończeniu wojny w 1924 roku odwiedza Polskę, ale obowiązki nie pozwalają jej długo zostać w ojczyźnie. 26 grudnia 1923 roku Maria Skłodowska-Curie obchodziła na uniwersytecie sorbońskim 25-lecie odkrycia radu.

W 1932 roku powstaje na jej ciche życzenie Instytut Radowy w Warszawie. W laboratoriach Instytutu Maria dalej prowadzi swe badania. Niestety w 1944 roku Niemcy spalili Instytut. Na szczęście rad został ocalony. Przed samą wojną Francja ofiarowuje Marii wspaniały gmach laboratoryjny: Institut Curie – mieści się on przy ul. Pierre Curie w Paryżu. Jest to laboratorium, którego nie doczekał niestety Piotr, a którego tak gorąco pragnął. Tam Maria przeniosła prace badawcze nad radem, tam też pracowała niemal do ostatniego dnia swojego życia.

Od śmierci męża Maria zaczęła często chorować. Długie i niedoleczone choroby zmęczyły jej wątły organizm. Była wtedy u szczytu sławy, z całego świata sypały się nagrody, dyplomy, honorowe doktoraty i honorowe obywatelstwa, zarzucano ją kwiatami i darami. Końcem roku 1933 zaczęła poważnie chorować, w maju 1934 roku zaczęła silnie gorączkować, lekarze szukali chorób w jej płucach – na próżno. Maria została wysłana do sanatorium położonego w górskiej miejscowości Sacellemoz. Nastąpiła krótkotrwała poprawa. Następnie gorączka podniosła się powyżej 40 stopni, wezwano więc profesora Rocha z Genewy, który wykrył chorobę krwi Marii. Przyczyną choroby był rad tak przez nią ukochany. 4 lipca 1934 roku Marię Skłodowska-Curie zmarła. Pochowana została obok swojego męża w Sceaux.

Skromna i cicha, wybitnie uzdolniona, niezabiegająca o uznanie. Patriotka do końca swoich dni. Swoją determinacją otworzyła drogę do edukacji oraz rozwoju w pracy zawodowej innym kobietom, które w owych czasach były dyskryminowane ze względu na płeć. Jedna z najpopularniejszych postaci świata naukowego. Otrzymała wiele nagród i wyróżnień (laureatka dwóch Nagród Nobla).

W związku z jubileuszem 100-lecia odzyskania przez Polskę niepodległości przypadającym 11 listopada 2018, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Andrzej Duda nadał Ordery Orła Białego 25 wybitnym Polakom. Wśród nich, zasłużenie znalazła się także Maria Skłodowska-Curie.

 

Źródła:

  • http://www.muzeum-msc.pl/maria-sklodowska-curie/biografia-marii-sklodowskiej-curie
  • http://zyciorysy.info/maria-sklodowska-curie/

 

 

 

 

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.